ซ้อมเชียร์...
posted on 28 Jun 2008 13:43 by maew7207 in MAEW
1 เดือนที่แหมวอยู่มหาลัยก็ผ่านไป
รับน้องมหาลัยสนุกมาก
แล้วกิจกรรมต่อจากนั้นที่ต้องทำในเดือนแรกของชีวิตมหาลัย
"ซ้อมเชียร์"
เป็นอะไรที่ต่างจากรับน้องอย่างลิบลับมากกกก
ตัวต้องนิ่ง! หลังต้องตรง! อย่ายุกยิก! ร้องเพลงต้องดัง!
โอย....ให้ตายเถอะโรบิน
ซ้อม4โมงถึง2ทุ่ม แต่แหมวไม่อยู่หอ ต้องกลับ6โมง(บ้านไกล)
สองสัปดาห์แรกของเดิอนนี้ยังไม่มีปัญหาอะไร
แต่พอสัปดาห์ที่สามเริ่มเครียด สองวันแรกของสัปดาห์โดนพี่ปีสามทำเสียงดัง
จอด......น้ำตาไหลพรากเลยตู
แต่ก็มีพี่มาให้กำลังใจ พี่เฮดแสตนด์เชียร์ปีสองบอกว่า
ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องเข้าซ้อมก็ได้
ขอบคุณสำหรับความใจดีและความหวังดีของพี่มากๆเลยค่ะ!!!!
แต่ไม่เป็นไร แหมวจะพยายามอดทนซ้อมต่อ
วันต่อมาแหมวก็มาเข้าซ้อมต่อ จนกระทั่งวันพฤหัสที่ผ่านมา...
วันนั้นเป็นวันสอบแสตนด์ วันนั้ก็เลยเครียดเป็นพิเศษ
ร้องไม่ดัง ร้องใหม่
ยุกยิก ก็ว่า
หลังไม่ตรง ก็ว่าอีก
เราก็ร้องตามความสามารถแล้ว แต่พี่บอกว่าไม่ตั้งใจ
ร้องซ้ำๆหลายรอบ น้ำตาเริ่มซึม
กลุ้มใจ....ทำไมคนอื่นยังทำได้ไม่ดีที่สุดซักที วันนี้วันสอบน่ะ
พี่ก็เลยเรียกออกมาก่อน แล้วก็ล้างหน้าล้างตา พี่ให้กำลังใจอีกที
....จริงๆแล้ว คนเราไม่ได้ทำอะไรได้สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซนต์หรอกเนอะ...
นั่งทำใจซักเริ่มฮึดขึ้นมาบ้างก้เข้าไปซ้อมต่อ ไปร้องเพลงต่อ
มันก็เหมือนเดิม พี่ก็ยังว่ายังเตือนอยู่
แล้วน้ำตามันก็คลออีกที คราวนั้นแหละ
พี่ปีสี่สั่งหยุด แล้วมาโวยวาย บอกว่าไม่ได้เรื่อง
ก๊อกแตกเลยคราวนี้!!!
พี่พาลุกไป แล้วไปปล่อยโฮหลังที่ซ้อมแสตนด์
ซวยเลยตู....เมื่อไรโรคบ่อน้ำตาแตกมันจะหายวักทีว้า....
ตอนนั้นไม่รู้ทำไง ถ้าแม่ว่ารับกลับบ้าน แล้วรู้ว่าร้องไห้เพราะโดนดุต้องโดนว่าแน่ๆ
ก็เลยต้องบอกว่า ร้องไห้เพราะไม่สบาย....
วันนั้นเพื่อนๆปีหนึ่งเราเป็นลมกันระนาวเลยน่ะ ชักก็ยังมี
เมื่อวันศุกร์ ตอนเช้า เดินทางมาที่มหาลัยก็ยังอารมณ์ดีอยู่น่ะ
แต่พอถึงคณะแล้ว อารมณ์เริ่มบูดกับเหตุการณ์เมื่อวาน
พยายามอดทนเต็มที่แล้ว สุดท้ายก๊อกก็ดันรั่วตอนคาบแรกของวัน.....T_T
เราบอกเพื่อนว่าเครียดเรื่องแสตนด์ เพื่อนก็บอกว่าเดี๋ยวไปบอกพี่เฮดให้
หรือจะอยู่ฝ่ายอาร์ตก็ได้.......
เราก็ตกลงกับเขาไป ทั้งๆที่เรานึกไม่ออกเลยว่า แม่จะรู้สึกยังไงเมื่อรู้ว่าเราย้ายไปฝ่ายอาร์ต
แม่ก็อาจจะหาว่าเราหนีปัญหา (อุตส่าห์พูดให้กำลังใจเมื่อตอนเช้า)
หอก็ไม่ได้อยู่ ทำข้ามคืนก็ไม่ได้ มาเสาร์อาทิตย์นี้ก็ไม่สะดวก
วันศุกร์นั้นก็เลยไม่ได้มาซ้อมกับเพื่อน.....
นั่งหลบมุมอยู่ในคณะ ถ้านั่งนอกคณะแม่ก็สงสัยว่าทำไม่วันนี้ไม่ซ้อมกับเพื่อน
โทรบอกแม่ว่ากลับเลยก็ไม่ได้ เดี๋ยวแม่ก็สงสัยอีก
(ยัยแหมวนิ! เรื่องมากกับแม่แกจริงๆเล้ยยยยย)
เลยต้องนั่งในคณะแล้วเดินออกมาตอน6โมง
บังเอิญไปเจอกลุ่มพี่รหัสมาชวนคุยด้วยกัน(คณะเราเรียกกลุ่มว่า"บ้าน"น่ะ
แต่แหมวยังไม่เคยเจอพี่รหัสในบ้านที่แหมวอยู่เลย
นอกจากฝากฝอยทองS&Pมาให้....)
นั่งระบายนู่นระบายนี้ด้วยกัน รู้สึกดีขึ้นมากเลย......
แหมวเลยตัดสินใจ....เปลี่ยนแผน
จะกลับมาซ้อมแสตนด์ในสัปดาห์สุดท้ายที่จะมาถึง!!!!
วันนี้ขอแค่มาพักใจเท่านั้น....
เพราะคิดๆดูแล้ว เราก็อยู่ซ้อมมานานตั้งแต่ต้นเดือน
ถ้าวันจริงไม่ขึ้น ที่ซ้อมไปนั้นก็สูญเปล่า.....
ถ้าบอกแม่ว่า "แม่คะ ตั้งแต่วันนี้แหมวจะไม่ซ้อมเชียร์กับเพื่อนอีกแล้ว
และวันจริงแหมวก็ไม่มาแล้ว"ละก็....แม่โวยตายเลย...
"อะไรกัน! แม่อุตส่าห์ให้กำลังใจเมื่อเช้าอยู่หยกๆ แล้วแหมว
คิดจะหนีเค้าอย่างงั้นเหรอ ไม่กี่วันก็หมดวันซ้อมแล้วไม่ใช่เหรอ!!"
ถ้าแม่พูดแบบนั้น แหมวก็คิดเหมือนกันแหละ
ทนมาตั้งแต่ต้นเดือน คิดจะหนีแล้วเหรอ....
ใกล้จะถึงวันจริงแล้ว คิดจะเลิกแล้วเหรอ...
ไม่ได้!!!!
ขออนุญาตทนถึงวันสุดท้ายเถอะ!!! ช่วงสุดท้ายคงเครียดน้อยกว่าวันก่อนๆบ้างล่ะน่ะ
เดี๋ยวก็รู้...ว่าหลังแสดงจริงแล้ว สวรรค์มันเป็นยังไง^^
ปล.เพื่อนๆจ๋า....เมื่อวันศุกร์แหมวต้องขอโทษด้วยน่ะที่อารมณ์บูดในวันนั้น
ปล2.ต้องไปเรียนโค้ดมือที่สอนเมื่อวันศุกร์แล้วล่ะ...-_-"
ปล3.เอาไงดีอ่ะ เพื่อนเค้าชวนให้ลองออกแบบงานที่ใช้Illustratorดูอ่ะ
เรายังไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนที่จัดการเรื่องนี้เลย....คุยกันวันจันทร์หน้ามันจะทันมั้ย....
(อย่างน้อยเผื่อช่วยเพื่อนทางด้านนี้ได้บ้าง เพราะเพื่อนชวนมาช่วยงานอาร์ตแล้วแต่ไม่ได้มา)
เสาร์อาทิตย์นี้ลองออกแบบไปให้เพื่อนดูแล้ว เพื่อนบอกว่าสวย แต่มีคนส่งแบบไปแล้ว....
(แหมวอ่ะ! ไม่น่าช้าเล้ยยย TT)
ปล4.แหมวเอ๊ย...เลิกนิสัยก๊อกน้ำตาแตกทีเถอะ โตเป็นฟายแล้ววว